‘O wat waren we weer uit.’

Het afgelopen jaar heb ik een groot aantal keer gehoord van mensen dat ze het niets voor mij vinden om uit te gaan. Ik snap niet waarom. Ja, ik heb braaf gewacht tot ik achttien was tot ik voor het eerst een kroeg binnen ging, maar uitgaan heeft voor mij niets met braaf te maken.  Komt ook wel omdat ik na mijn achttiende verjaardag mijn baantjes als enige verplichting had, met taken die ik prima een beetje brak uit kon voeren. Maar het gaat er vooral om dat je het leuk vindt. En ja, ik vind het leuk. Ik hou van dansen, ik hou van het verdoofde gevoel dat je krijgt door alcohol en je je vermoeidheid, pijn en nare gevoelens even niet meer zo voelt. Ik hou van gesprekken aangaan met vreemden en oude bekenden tegenkomen zonder dat het ongemakkelijk is, want een simpele ‘ik ga weer verder’ is genoeg om het gesprek te sluiten. En volgens mij is iedereen daar ook gewoon oké mee.

Vorig weekend ben ik twee nachten achter elkaar in de stad beland. De eerste keer gingen een vriendin en ik na een ‘drankje doen’ eventjes kijken hoe onze favoriete kroeg erbij lag. De tweede avond viel de Silent Disco waar ik met een andere vriendin heen ging ietwat tegen, we misten aanspraak met andere mensen, dus zochten we dat evengoed in de kroeg. Eerder die week ging mijn relatie uit, dus deze afleiding was erg welkom. Maar ik vond het ook wel lastig; hoe werkt als single uitgaan ook alweer? Eigenlijk precies hetzelfde als met een relatie, kwam ik achter: precies doen waar je wel zin in hebt en vooral niet doen wat je niet ziet zitten. Je hoeft je grenzen of waarden vaak niet eens uit te spreken; lichaamstaal of simpelweg weglopen is meestal al voldoende.

Ik heb twee hele leuke nachten gehad, troost gezocht bij vrienden en een heleboel leuke mensen ontmoet. Van de helft ben ik de naam alweer vergeten – jezelf voorstellen is niet gebruikelijk blijkt. Die mensen zie of spreek ik waarschijnlijk alleen weer als ik ze weer tegenkom in de kroeg, maar dat is niet erg. Ik waardeer mijn vrienden-voor-één-nacht zeker, omdat ze me op heel veel verschillende manieren iets leren. Hoe ik ook zou willen zijn, hoe ik absoluut niet wil zijn, hoe het leven soms gaat en of ik daar genoegen mee zou nemen of niet. Ik denk niet dat ik ermee wegkom als ik nu zeg dat een avondje uit dus heel leerzaam is, maar fascinerend is het zeker wel. Alle gebeurtenissen van zo’n nacht spoken nog dagenlang door mijn hoofd en zetten me behoorlijk aan het denken. Het is daarom denk ik ook maar goed dat ik niet té vaak uitga, want op een gegeven moment heb ik wel weer genoeg aan mijn normale gedachtengang. Het moet wel leuk blijven.

Advertenties

Een gedachte over “‘O wat waren we weer uit.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s