Telefoonverslaving.

Waarom zijn we met z’n allen toch zo verslaafd aan onze telefoons? Ik snap niet waarom mensen er overal waar ze zijn maar naar blijven kijken; tijdens het sporten, in de wachtkamer, in de bus… Maar ik maak me er zelf ook schuldig aan. Als ik iemand een berichtje stuur wil ik het liefst dat die gene à la minute reageert, want anders blijf ik maar naar mijn telefoon staren. Vervolgens word ik weer helemaal gek dat ik als mindfullness geambieerd persoon zo bezig ben met die online wereld. Ik heb ook echt een hekel aan de ‘ontdekken’ pagina van Instagram, want als je eenmaal daardoorheen scrollt is het héél moeilijk om uit je zojuist gecreeërde stalkersdoolhof te komen. Ik weet niet waarom, maar ze tonen mij altijd de accounts die ik juist niet wil zien: influencers die laten lijken alsof ze een perfect leven hebben.  Ik volg expres alleen maar mensen die inspirerend of gewoon lekker gewoon zijn, maar door die pagina kan ik mezelf alsnog verliezen in die kant van Instagram.

Ik vraag me ook vaak af in hoeverre we bereikbaar voor elkaar moeten zijn. Ik verwacht van mensen dat ze meteen reageren, maar als iemand dat van mij zou verwachten zou ik dat eigenlijk heel vervelend vinden. Ik probeer nu zelf mijn telefoon aan de kant te leggen als ik niet per se antwoord van iemand nodig heb, of iemand zelf antwoord hoef te geven. Dus als afspraken zijn gemaakt of een gesprek eigenlijk nergens naartoe gaat. Vind ik alsnog wel lastig, want die laatste gesprekken zijn vaak wel met mensen met wie ik gewoon heel graag wil kletsen. Maar alleen als het mij uitkomt, en wie zegt dat diegene op hetzelfde moment als ik ook zin heeft in een whatsapp-praatje. En als ik mijn telefoon een paar uur niet aanraak is de kans ook groter dat diegene gereageert heeft. Ik probeer ook te denken: als het echt belangrijk is, belt diegene me wel.  Plus ik zou zelf ook iemand kunnen bellen als ik gewoon een beetje wil praten – is nog leuker ook.

Ik wil er echt sterker in worden: mijn telefoon aan de kant leggen en alleen aan de social media doen die me blij maakt of inspireert. Ergens weet ik wel waarom dit niet zo goed lukt. Veel van het contact met de mensen om mij heen is tegenwoordig nou eenmaal via whatsapp, omdat ik met niemand meer gebonden ben aan een plek, zoals school of de stal waar ik aan paardrijden deed. Ik ben bang dat het contact helemaal wegvalt als ik niets van me laat horen via whatsapp…  Niet dat mijn vriendschappen zo oppervlakkig zijn dat ze zonder Whatsapp niet zouden bestaan, maar toch. Het feit dat er angst achterzit maakt het voor mij net even lastiger om er geen gehoor te geven.  En laten we maar niet praten over mijn whatsappgedrag als ik iemand leuk vind…

Hoe anderen over dit onderwerp denken, weet ik eigenlijk niet zo goed. Ben ik eigenlijk wel benieuwd naar. Dus, mocht je dit lezen en jouw mening over ‘telefoonverslaving’ willen delen met mij, graag!


Helemaal vergeten te melden maar ik heb zelf laatst de app ‘Forest’ gedownload, waarmee je fictieve bomen plant in een zelf afgestelde tijd dat je je telefoon met rust laat. Dus als je net als ik zo streng voor jezelf moet zijn, is dit wel een leuke aanrader. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s