Huismutsen, mislukkingen en geluksmomentjes.

Waarom lijkt januari toch altijd zo lang te duren? Normaal vliegt de tijd maar januari is niet bepaald omgevlogen. Gelukkig is de maand eindelijk voorbij en komen we voor mij bij de ‘belangrijkere’ maanden. Februari en maart staan namelijk in het teken van selectiedagen: eind februari voor Diergeneeskunde en half maart voor Psychologie. In april krijg ik de uitslag en weet ik wat ik wel en niet ga studeren, in mei ben ik jarig, in juni is Pinkpop, in juli is het zomer… En voor ik het weet is het september en kan mijn studeer-avontuur beginnen. Eindelijk.

In mijn vorige stukje schreef ik dat ik, ondanks dat ik geen werk meer had, mezelf geen tijd gaf om helemaal te niksen. Te huismutsen. Nou, die tijd heb ik uiteindelijk wel gekregen, want ik werd ziek. Ik heb een week lang gelezen, tv gekeken – Dokter Phil en Dokter Poll waren mijn grote vrienden, geslapen en geknuffeld met mijn katten. Mijn vriend kwam gelukkig vaak op ziekenbezoek en ook al was ik een beetje een bitch toen ik ziek was, waardeerde ik zijn gezelschap wel. Maar door die week dat ik er uit lag waren al mijn dagelijkse bezigheden stilgelegd en op een gegeven moment werd ik wel een beetje kriegelig. Ik wilde weer kunnen leren, sporten, mijn sociale leven onderhouden en op baantjesjacht. Alleen ziek is ziek, dus ik moest geduldig wachten tot ik weer beter was.

Ik vertelde ook dat ik het afgelopen jaar best wat mislukkingen heb gehad. Die gaan in 2019 gewoon vrolijk door, want zakte 22 janurai alwéér voor mijn autorij-examen… Dat betekende dat ik nóg een keer theorie-examen moest doen. En dat ik nu toch echt een faalangst-examen moest doen, want faalangst blijkt toch steeds de boosdoener. Ik moet zeggen dat ik er een beetje moedeloos van word dat er zoveel mislukt in mijn leven. Ik vergeet te kijken naar wat wél lukt en zie de positieve kanten van vervelende gebeurtenissen niet. Ik ben heus wel dankbaar voor van-alles-en-nog-wat maar het negatieve overheerst toch altijd wel. Een opsteker kon ik dus wel weer eens gebruiken. Gelukkig slaagde ik deze week wél weer voor mijn theorie-examen en is het zo goed als zeker dat ik eind deze maand mijn rijbewijs in de pocket heb.

Ik merk dat ik naar binnen keer. Ik ben stiller, heb meer behoefte aan rust. Vind dingen snel overweldigend. Ik voel me een beetje alsof ik weer veertien ben. Op mijn veertiende was ik zo onzeker als de pest, veel te veel met nutteloze zaken zoals mijn eetpatroon bezig en vaak een beetje down.  Misschien heb ik wel gewoon een winterdip, maar het feit dat ik weinig successen boek waar ik een tijdje op kan teren werkt niet echt mee… Gelukkig heb ik ergenswel een klein beetje vertrouwen dat dingen uiteindelijk wel goedkomen, dus daar houd ik me maar aan vast.

Een baantje vinden is me nog steeds niet gelukt. Nu moet ik zeggen dat ik ook weer niet heel hard op zoek ben, maar dat komt vooral omdat ik weinig tegenkom wat me écht leuk lijkt. En met nog tweeëneenhalve week tot de Diergeneeskunde-toetsen kan ik alle tijd die ik heb wel gebruiken om te leren… Inmiddels heb ik een sollicitatie afgezegd omdat het restaurant me toch niets voor mij leek en heb ik een niet-zo-leuke proefdraaidag  gedraaid bij een lunchroom waar ik totaal niet paste. Van het Filmhuis heb ik niks gehoord en van een kook-en bakwinkel in de stad hoop ik nog te horen. Anders zal ik toch echt moeten solliciteren op baantjes die me niet 1,2,3 leuk lijken, of naar een uitzendbureau gaan.

Zo. Na 600 woorden negativiteit wil ik afsluiten met een positieve noot: een klein geluksmomentjes-lijstje van de afgelopen tijd. Komt ‘ie:

  • Ik weer helemaal in het lezen zit en mooie, dikke boeken zoals ‘Zondagskind’ van Judith Visser binnen no-time uitlees.
  • Mijn vader vergezellen bij een drie uur durende Duitse film in het Filmhuis, waar ik tegen mijn verwachting in heel erg van genoot.
  • Mooi, helder winterweer.
  • Tijd spenderen met mijn vriend; wat we doen maakt niet uit, het is altijd fijn.
  • Vinyasa-yoga lessen volgen met mijn beste vriendin bij een hele fijne yogastudio.
  • De muziek van Zach Winters.
  • Mijn week beginnen met een fijn ‘Discover Weekly’ lijstje.

    Ik ga me maar eens klaarmaken voor een avondje poolen – ik werd zowaar uitgenodigd door de vrienden van mijn vriend. En hij is er natuurlijk ook bij maar ze vroegen me mee. Voel me erg vereerd, dus ik kan geen nee zeggen. Ik zit wel nog in mijn sport-outfit die ik niet gebruikt heb, omdat het regende en ik zwak was en niet door de regen naar de sportschool wilde fietsen… Dus nu moet ik me om half 10 nog leuk aankleden en opmaken… Maar ik heb het ervoor over 😉

 

Advertenties

2 gedachten over “Huismutsen, mislukkingen en geluksmomentjes.

  1. Jammer dat het allemaal even niet zo wil lukken. Ik geloof altijd wel dat elk baantje dat niks wordt ervoor zorgt dat je uiteindelijk dat vind wat echt goed voor je is! En ook met je rijbewijs, zelf heb ik er ook meerdere keren over gedaan. Uiteindelijk zorgde het ervoor dat ik extra extra blij was! Echt waar ik ben nog tijden zo dankbaar geweest toen dat ik het had, en dat het nu meer ontnomen kon worden!
    Succes met je toetsen, en er komt vast snel weer iets wat wel lukt! ☺

    Like

    1. Wat een lieve reactie! Ik maak gewoon een veel te “erge” voorstelling van een bepaald baantje in mijn hoofd, maar inderdaad als ik naderhand terugkijk valt het altijd wel mee. Mijn rijbewijs is gewoon balen – ik had na de 2e keer gewoon een faalangstexamen moeten doen! Inmiddels heb ik ‘m gehaald en ik ben inderdaad over-de-top dankbaar en blij, haha! En dankje, dat hoop ik ook 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s